Tutoring jest metodą edukacji zindywidualizowanej, która opiera się na bezpośrednim spotkaniu tutora z uczniem. Wzmacnia poszukiwania ucznia, któremu towarzyszy tutor: mądry nauczyciel, który służy radą i potrafi umiejętnie wyznaczyć szlak poszukiwań.
Pierwotnie tutoring był praktykowaną w znanych uczelniach brytyjskich (Oxford, Cambridge) metodą pracy akademickiej profesora ze studentem, gdzie ten pierwszy pomaga temu drugiego zaplanować rozwój, a następnie wspiera i czuwa nad realizacją planów. Metoda tutoringu z powodzeniem wykorzystywana jest jednak w środowiskach nie-akademickich, w organizacjach pozarządowych czy właśnie w szkołach na różnych etapach edukacji.
Celem ogólnym tutoringu szkolnego jest wspieranie ucznia (podopiecznego) w rozwoju, prowadzenie go do mądrości i dojrzałości.
Cele szczegółowe to:
Aby zrealizować te cele potrzeba na to czasu, uwagi i regularności – między innymi tymi cechami tutoring wyróżnia się spośród innych metod edukacyjnych.
Główne dwa zadania szkoły to nauczanie i wychowywanie. Tutoring pomaga łączyć proces dydaktyczny z procesem wychowawczym dzięki temu, że oferuje czas i miejsce na to, aby uczeń mógł porozmawiać nie tylko o swoich sukcesach, ale i problemach w szkole, o swoich planach i marzeniach na przyszłość.
Tutoring to nie kolejny przedmiot nauczania, to nie konsultacje czy korepetycje, choć tutoring może wzmacniać proces dydaktyczny. Nie ma tu ocen, zaliczeń ani dodatkowych obowiązków. Cykliczne spotkania wymagają jednak woli po obu stronach, zarówno tutora, jak i podopiecznego.
Tutor to nauczyciel pełniący rolę swoistego przewodnika dla ucznia (podopiecznego), który jest aktywnym partnerem sytuacji edukacyjnej i który wyraża chęć uczestniczenia w tutorialach, czyli indywidualnych spotkaniach z tutorem. Tutor ma pod swoją opieką od kilku do kilkunastu podopiecznych, z którymi spotyka się regularnie w ramach tutoriali. Nauczyciel, chcący zostać tutorem, jest do tej roli przygotowywany w ramach rocznych szkoleń prowadzonych przez Kolegium Tutorów i finansowanych przez Wydział Edukacji Urzędu Miejskiego Wrocławia. Ponadto w początkowym okresie pracy tutorzy wspierani są przez konsultantów delegowanych przez Kolegium Tutorów.
Tutor i jego podopieczny na początku współpracy poznają się oraz w atmosferze wzajemnego zaufania, szacunku i dialogu budują wzajemne relacje. Poznanie wychowanka, jego zainteresowań i pasji pomaga tutorowi w pracy nad rozwojem ucznia w odniesieniu do jego talentów oraz mocnych stron jego osobowości. Tutor i jego wychowanek skupiają się na wspólnym wyznaczaniu celów oraz planują działania zmierzające do ich osiągnięcia. Tutoring pozwala nauczycielowi dostrzec w uczniu to, czego nie da się zauważyć podczas lekcji, w której uczestniczy nawet do 30 osób. Dzięki tutoringowi nauczyciel lepiej poznaje wychowanka, uczy się patrzeć na świat jego oczami. Uczeń, będąc w dobrej relacji z nauczycielem, może czuć się w szkole bezpieczniej, jest dowartościowany, zauważony.
Istotą tutoringu są indywidualne spotkania, tzw. tutoriale, odbywające się co najmniej raz w tygodniu na krótko (10-15 min.) i raz w miesiącu na dłużej (45 min.). Rozmowy z wychowankiem mogą mieć miejsce na terenie szkoły lub poza nią, w określonym czasie, np. w czasie przerw międzylekcyjnych.
Tutoriale to nie tylko rozmowy i spotkania – to także obcowanie z kulturą, pokazanie uczniom jak ciekawie i wartościowo można spędzać wolny czas. Uczniowie podczas tutoriali wychodzą do kina, teatru, na spacer, uczestniczą w różnego rodzaju warsztatach. W czasie tych spotkań uczą się również tutorzy, którzy poznają zainteresowania i pasje podopiecznych.
Tutoring zakłada cztery etapy współpracy: